Cała historia telefonii zaczęła się wraz z wynalazkami G.Bell’a, który nie tylko jest twórcą pierwszej transmisji ludzkiej mowy za pomocą kabla miedzianego, ale i jako pierwszy przesłał ludzki głos bezprzewodowo przy użyciu światła. Urządzenie to nazwano fotofonem. Zostało one jednak wyparte przez skonstruowane radio, którego wynalazcą był H.R.Hertz. Podstawową zaletą radia był fakt, że fale radiowe w odróżnieniu o świetlnych mogły być swobodnie transmitowane tam, gdzie przepływ światła był utrudniony, czy wręcz niemożliwy.

Doceniając fale radiowe zaczęto stosować je do celów komunikacji morskiej. W 1891 roku uruchomiono telefonię bezprzewodową zwaną ATS1. Choć ten rodzaj komunikacji z początku przyjmowano z oporami, to na skutek katastrof morskich zaczęto doceniać jego funkcjonalność.

Tak jak w przypadku wielu współczesnych technologii, które służą człowiekowi, tak i telefonia bezprzewodowa jest wynikiem zapotrzebowania, jakie pojawiło się wraz z wybuchem drugiej wojny światowej. Konstruowano odbiorniki i nadajniki do komunikacji ruchomej, udoskonalając na bieżąco ich funkcjonalność i zastosowanie. Po wojnie na masową skalę zaczęto wprowadzać systemy komunikacji bezprzewodowej w policji, straży pożarnej, energetyce, transporcie.

W 1956 roku firma Ericsson wprowadziła pierwszy telefon bezprzewodowy o wadze 40kg. i wielkości walizki. Gabaryty komórki szły na równi z ceną, która równała się wartości samochodu dobrej marki. Taki początek nie wróżył jej zawrotnej kariery, jaką na obecną chwilę się cieszy.